Kontynuując tematykę zawierania umów pomiędzy sp. z o.o. oraz członkiem jej zarządu, poruszoną w poprzednim wpisie, zwracamy Waszą uwagę na to, że bardzo często dochodzi do sytuacji, w których członek zarządu jest w rozumieniu przepisów podatkowych uważany za podmiot powiązany ze spółką. Dzieje się tak np. wtedy, kiedy członek zarządu posiada co najmniej 25% praw głosu w zarządzie lub jednocześnie jest wspólnikiem spółki posiadającym co najmniej 25% udziałów w kapitale zakładowym.
W takich przypadkach, umowa zawierana pomiędzy sp. z o.o. a jej członkiem zarządu jest traktowana jako transakcja pomiędzy podmiotami powiązanymi, w związku z czym spółka z o.o. i członek zarządu mają obowiązek zawrzeć umowę na warunkach rynkowych, tj. takich, jakie ustaliłyby między sobą podmioty niepowiązane.
Zakwestionowanie rynkowości transakcji przez organ podatkowy może wiązać się z nieprzyjemnymi konsekwencjami. Przykładowo, zgodnie z art. 23o ust. 2 ustawy o PIT oraz art. 11c ust. 2 ustawy o CIT, jeżeli w wyniku istniejących powiązań zostaną ustalone lub narzucone warunki, różniące się od warunków, które ustaliłyby między sobą podmioty niepowiązane i wyniku tego podatnik wykazuje dochód niższy (stratę wyższą) od tego, jakiego należałoby oczekiwać, gdyby wymienione powiązania nie istniały, organ podatkowy określa dochód (stratę) podatnika bez uwzględniania warunków wynikających z tych powiązań. Dodatkowo, jedną z sankcji za zastosowanie nierynkowych warunków transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi jest tzw. dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Zgodnie z art. 58b ust. 1 Ordynacji podatkowej, wydając decyzję z zastosowaniem przepisów o cenach transferowych, organ podatkowy ustala jednocześnie dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 10% sumy nienależnie wykazanej lub zawyżonej straty podatkowej i niewykazanego w całości lub w części dochodu do opodatkowania w zakresie wynikającym z decyzji (co nie dotyczy zryczałtowanych form opodatkowania). Dodatkowe zobowiązanie może być tez wyższe, w zależności od sytuacji.
Istnieją przepisy, które wskazują podatnikom zamierzającym dokonać transakcji określonego rodzaju, w jaki sposób należy ustalić warunki umowy, aby w razie kontroli nie zostały one uznane za nierynkowe.
Przykładem są tu chociażby przepisy dotyczące umowy pożyczki (tzw. zasada safe harbour). Zgodnie z art. 23s ust. 1 ustawy o PIT oraz art. 11g ust. 1 ustawy o CIT, w przypadku transakcji kontrolowanej dotyczącej pożyczki organ odstępuje od określenia dochodu (straty) podatnika w zakresie wysokości oprocentowania tej pożyczki, jeżeli m. in. oprocentowanie pożyczki w ujęciu rocznym ustalone zostało w oparciu o rodzaj bazowej stopy procentowej i marżę określone w obwieszczeniu ministra oraz pożyczka została udzielona na okres nie dłuższy niż 5 lat. Wskazany przepis precyzuje pozostałe warunki potrzebne do skorzystania z safe harbour.
Warto także pamiętać, że w przypadku rozliczeń pomiędzy podmiotami powiązanymi może pojawić się obowiązek sporządzenia dokumentacji cen transferowych za dany rok podatkowy. Dzieje się tak np. w sytuacji, w której wartość rozliczeń o charakterze jednorodnym pomiędzy podmiotami powiązanymi przekroczyła 2.000.000 zł dla transakcji usługowej oraz 10.000.000 zł dla transakcji towarowej. Ustawy podatkowe zawierają także wyłączenia z obowiązku sporządzenia dokumentacji, nawet jeżeli doszło do przekroczenia progów ustawowych.
Jeżeli masz jakieś pytania lub wątpliwości dotyczące transakcji pomiędzy podmiotami powiązanymi, zapraszamy do kontaktu z Kancelarią Legalship.
